Ο. Ο τοίχος

Έχτισα πολύ καλά την απόσταση. Κόκκινα χοντρά τούβλα στοιβαγμένα συμμετρικά, τόσο σωστά τοποθετημένα που ούτε ο αέρας δεν βρίσκει τρόπο να περάσει. Ούτε μια μικρή ανάσα κατανόησης. Βρήκα τα πιο γερά θεμέλια για να κατασκευάσω αυτόν τον τοίχο ανάμεσά μας. Ήθελα να φτιαχτεί με ασφάλεια και σιγουριά. Να μην υπάρχει ούτε μια ελάχιστη χαραμάδα για να ξέρεις τι φοβάμαι, ούτε μια μικρή σχισμή για να βλέπεις όλα αυτά που δεν μπορώ να καταφέρω. Πίσω απ' τον τοίχο θα με νομίζεις για τέλεια. Θα έμενα πάντα όμορφη. Δε θα έβλεπες ποτέ το φορτίο στο βλέμμα μου, την τόση μου καχυποψία, τις κακές μικρόψυχες σκέψεις μου. Μες την απόστασή μας θα έμεναν μόνο οι καλές αναμνήσεις. Μόνο γέλια, ανακουφιστικά κοπλιμέντα και βόλτες με το ποδήλατο. Συγγνώμη μα δεν υπολόγισα καλά. Έφτιαξα τον τοίχο τόσο ψηλό που έχασα  την όψη σου. Πηδάω προς τα πάνω με όση δύναμη έχω, αλλά δε φτάνω. Δεν μπορώ ποτέ πια να σε δω. Να δω αν φοράς ακόμη καπέλα και αν άλλαξε το χαμόγελό σου. Ούτε κι εσύ μπορείς, δεν μπορείς να δεις πόσο καλά έμαθα να χορεύω και το καινούριο ηλίθιο κούρεμα μου. Έκοψα την κοινή μας ζωή στη μέση, χτίζοντας με άκρα επιμέλεια έναν τεράστιο, αξεπέραστο τοίχο και τώρα έμεινα μόνη μου πίσω απ' τις βαριές αμίλητες πέτρες. Αν μια μέρα θελήσεις, μπορούμε να τον γκρεμίσουμε μαζί. Εσύ απ' τη μια μεριά κι εγώ απ' την άλλη. Ώσπου ν' ανοίξει μια μικρή τρυπούλα και να μπορέσουμε να κοιταχτούμε ξανά απ' την αρχή.