Θα ήθελα να είμαι
ένας σούπερ ήρωας. Να βγάζω ιστούς και
φωτιές απ' το στόμα. Να πηδάω από τις
γέφυρες και να προσγειώνομαι στο έδαφος
χωρίς να χαλάσει καν το χτένισμά μου.
Αντί γι αυτό έχω ένα κορμί που σκεβρώνει
στο κρύο. Ένα ζευγάρι μάτια πλαισιωμένο
από μαύρους κύκλους και αλμυρά δάκρυα.
Τι να κάνω μ αυτή τη μέση που πονάει απ
την ορθοστασία; Τι να καταφέρω μ' ένα
μυαλό που κολλάει σε λέξεις και σε
θλιβερές εικόνες; Δε θα μπορέσω ποτέ να
φτάσω εκεί που θέλω. Γιατί δεν έχω κανένα
μαγικό σπαθί ούτε το τσαντάκι του Sport Billy. Έχω δυο τρεις εντυπωσιακές φράσεις
που ξεπατίκωσα κάποτε από ένα βιβλίο
ποιημάτων. Και τη στερνή γνώση κάποιων ξένων που διάβασα σε κάτι αυτοβιογραφίες.
Έχω μόνο δυο μεγάλα γοητευτικά μάτια
χτυπημένα αλύπητα από τη μυωπία. Κι ένα
γόνατο που πονάει όταν κατεβαίνω γρήγορα
τις σκάλες. Έχω μαλλιά με ψεύτικη μπογιά.
Και μια μικρή σκολίωση. Και μερικές
δεκάδες δόντια που μου τα χουν χτίσει
απ' την αρχή τρεις ολόκληρες φορές το
καθένα. Δεν έχω φτερά ή βέλη. Δεν έχω
πράσινο μαγικό καπέλο. Έχω κολλημένα
κύτταρα που κάθε πρωί λένε 'μπορείς να
τα καταφέρεις' και κάθε βράδυ φωνάζουν
'δεν τα κατάφερες'. Έχω παλιούς πόνους
που δε φεύγουν. Έχω πληγές που στάζουν
αίματα και θλίψη για όσα δεν έκανα και
λέξεις- κλειδιά που στο άκουσμά τους
καταρρέω.
