Από πάνω φοράω φτηνό
μακό. Από αυτά των πολυκαταστημάτων που
η τιμή τους λήγει πάντα σε ...,99. Φοράω
παντελόνι σκέτο μαύρο χωρίς ραφές και
παπούτσια φτηνά κι αυτά, πάνινα, με
λαστιχένια σόλα. Στα λέω όλα αυτά για
να καταλάβεις ακριβώς. Όσα δείχνει η
όψη μου είναι όσα υπάρχουν κι από μέσα.
Λαστιχένια φτηνά αντικείμενα που τ'
αγοράζω στην ανάγκη μέχρι να ξεμείνω.
Δειλά πράγματα που δεν έχουν το θάρρος
να στρογγυλοποιήσουν το 11,99 σε 12.
Θέλω να σου εξηγήσω.
Να μη νομίζεις ότι κυνηγάω τις συμφορές.
Να με πιστέψεις ότι εκείνες με συναντάνε.
Και δεν είναι θάνατοι, ούτε τερατογενέσεις,
ούτε ανίατες αρρώστιες. Είναι λόγια που
φαρμακώνουν και βλέμματα που τρυπάνε
και χειρονομίες που δείχνουν ότι τίποτα
δεν είναι όπως παλιά. Γιατί εμένα αυτά
είναι το βαρύ μου φορτίο. Αυτές οι φράσεις που οι άλλοι ξεστομίζουν εύκολα κι εγώ τις αναλύω για μήνες. Οι άπειρες μουσικές που λένε ψέματα και το χάος των γραμμένων φύλλων.
Ξέρω πως σου είναι
δύσκολο να καταλάβεις. Θα λες ότι
υπερβάλλω. Θα λες, μεγαλοποιώ τα πάντα.
Κι εγώ μερικές φορές ξεχνιέμαι. Λέω πως
φύγαν όλα αυτά και με ξεχάσαν πίσω τους.
Τα μνημονεύω όμως εγώ. Και τα σκέφτομαι
τη νύχτα. Και ναι, δεν μπορώ χωρίς αυτά.
Δε μου ταιριάζει το επίπεδο. Γι αυτό αν
έχω μπροστά μου θάλασσες γαλήνιες θα
βρω ένα βράχο που διαβρώνεται. Κι αν έχω
αγάπη πολύ θα υπονοήσω ψεύτικα κίνητρα
για να μη νιώθω τυχερή.
Είμαι αρκετά αδύνατη
αλλά έχω φουσκωτή κοιλιά. Στο λέω για
να καταλάβεις πως είναι η καρδιά μου.
Αδύναμη και λεπτή με μικρά εξογκώματα
που αναπνέουν ακόμα. Ότι βλέπεις απ' έξω
να θεωρείς ότι υπάρχει και μέσα. Να μη
νομίζεις ότι ένα παλιό, χαλασμένο κουτί
μπορεί να κρύβει μέσα του ένα πολύτιμο
κι ακριβό αντικείμενό, αυτό αποκλείεται.
Θέλω να μου δώσεις- αν έχεις- απαντήσεις. Αναρωτιέμαι πόσα ηλιοβασιλέματα προλαβαίνω να δω. Πόσους ανθρώπους προλαβαίνω να χαρώ πριν φύγουν. Και πόσα σώματα μπορώ να κάνω δικά μου πριν αρχίσει ο χρόνος να τα παραμορφώνει.
