Η πόλη κοιμάται κι εσύ χορεύεις στη σκέψη μου σαν ξέφρενο καλοκαιρινό βράδυ. Η πιο σκληρή στιγμή μου είναι όταν πέφτω στο κρεβάτι και σκέφτομαι πως θα ήταν αν ξαπλώναμε μαζί. Τίποτα πιο περίεργο απ' το να μπερδεύεις το άυλο με την επιθυμία του απτού. Το άδειο πλάι σου, με τη λαχτάρα για μια συγκεκριμένη αγκαλιά. Άραγε αν ήξερες πόσες ώρες τη μέρα ξοδεύω για να σε σκέφτομαι, θα ένιωθες μια μικρή ζέστη στην καρδιά σου;
