Η. Ενδοσκόπηση

Δεν είμαι αυτό που θέλεις- στο υπογράφω. Μιλάω εκκωφαντικά και κάποιες φορές βρίζω. Φοράω πολύ ανοιχτά χρώματα και πίνω πολύ. Νομίζεις πως είμαι κοινωνική και χαμογελαστή. Λάθος. Έχω πολλές ανασφάλειες και όταν έχω νεύρα “την πληρώνει” όποιος βρίσκεται πιο κοντά. Δε ζητάω συγνώμη και δεν παζαρεύω το δίκιο μου. Μερικές φορές κλαίω πάνω σου και δεν ξέρεις τι να με κάνεις. Θα μπορούσες εκείνη τη στιγμή να κάνεις τα πάντα αρκεί να μην ακούς αυτό το ανυπεράσπιστο κλαψούρισμα. Φοβάμαι τα σκυλιά και παραβράζω τα μακαρόνια. Όταν έχω τις μαύρες μου, δε μιλιέμαι. Ξέρω πως οι άνθρωποι έχουν πιο σοβαρά προβλήματα από τα δικά μου αλλά δε με νοιάζει. Ντρέπομαι να χορέψω. Να κάνω φιγούρες και να αφεθώ. Γιατί, δε θέλω να τα κάνω χειρότερα από τους άλλους. Βρές μου οτιδήποτε στο οποίο θα μπορούσα να είμαι η καλύτερη και θα το κάνω. Ακόμα κι αν πεις να καθαρίζω τσόφλια από φυστίκια ή να βγάζω τις ετικέτες από άδεια βαζάκια με πάστα ελιάς. Νομίζεις πως είμαι ικανή και καταφερτζού. Δεν είμαι. Όταν πρέπει να πάρω ένα σοβαρό τηλέφωνο κάνω εκατό πρόβες κι όταν μ' αδικούν λέω “ευχαριστώ που μου δώσατε αξία με το να με αδικήσετε”. Δούλεψα σκληρά για να φτιάξω ένα ωραίο κατασκεύασμα και ναι, σ ' αυτό είμαι καλή. Να φτιάχνω επιδέξιες κοινωνικές πανοπλίες. Όλες τις φορές που χαμογελάω είναι σα να έχω ένα κομμάτι πηλό στα χείλια μου και νιώθω πως αν τραβήξω το χαμόγελό μου λίγο περισσότερο, θα σπάσει. Κοροϊδεύω τα “σ'αγαπώ” και τα “μου λείπεις”. Γιατί δε μ αγαπάει κανείς και σε κανέναν δε λείπω. Παρόλα αυτά δεν είμαι ψεύτικη. Κι όταν δε λέω σ' αγαπάω εννοώ πως σ αγαπάω δύο και τρείς φορές περισσότερο από αυτό που λέει η λέξη. Πάντα ήθελα να φυτρώσουν μικρά φτερά στην πλάτη μου αλλά δεν τα κατάφερα. Απέσπασα όμως κάποια χλιαρά κοπλιμέντα. Περιμένω τη συμφορά όπως τα παιδάκια περιμένουν να πετάξουν το χαρταετό.

Γιατί δεν ξέρω τι μου γίνεται. Και γιατί, όσους τρόπους κι αν δοκίμασα, πάντα όλα τα έφτασα μέχρι το περίπου.