Ενότητα 2η- Σύμφωνα. Β. Mummy Gone

      Δεν ήξερα ότι το μανικιούρ θα κρατήσει περισσότερο από τη μαμά. Μια εβδομάδα αφού βγήκα από το "ΙΡΙΔΑ SPA" στον Ευαγγελισμό (Ναϊάδων 5), τα νύχια μου είχαν ακόμη αυτό το λαμπερό κοραλί χρώμα αλλά η μαμά είχε σβήσει.

      Δεν μπορούσα να αντέξω σ΄ αυτή τη σκέψη. Πως γίνεται η ζωή να κρατάει λιγότερο από ένα κιτσ βερνίκι νυχιών. Δεν μπορούσα καν να τη μοιραστώ με τη μαμά, γιατί δεν απαντούσε στα τηλεφωνά μου.

     Από τότε σε κάθε μου έναρξη σκέφτομαι πως είναι θέμα χρόνου να συμβεί μια οποιαδήποτε λήξη. Έχω μάθει να ελέγχω τα πάντα αλλά μερικές φορές δεν προλαβαίνω να τα προλάβω.

      Αν είχα καταλάβει από πριν ότι η μαμά διένυε την τελευταία της ημέρα στο πατρικό μας σπίτι, δεν θα είχα πάει "για νύχια". Θα είχα πάει στο πατρικό μας σπίτι για να μπορέσω να απολαύσω τη στιγμή που άπλωνε την τελευταία της μπουγάδα ή να τη δω για μια ακόμη φορά να κόβει τις σαλάτες σε αριστοτεχνικά λεπτά μαρουλόφυλλα. Θα πήγαινα εκεί, στο φυσικό της χώρο, να θαυμάσω τον τρόπο που σφουγγαρίζει και μετά πατάει στις μύτες των ποδιών για να διασχίσει το σφουγγαρισμένο πάτωμα χωρίς να το πληγώσει.

      Η μαμά πίστευε πως όσο καλύτερα διπλώνεις τις πετσέτες του προσώπου, είσαι τόσο πιο πολύ "εντάξει". Μέσα από το καλοτριμμένο της καρότο ήθελε να αποδείξει ότι αξίζει μία θέση στη μίζερη επαρχία όπου μεγάλωσε. Τοποθετούσε ξανά και ξανά τα μαξιλάρια με μαθηματική ακρίβεια δεξιά και αριστερά του καναπέ, για να τη βαθμολογήσει κάποιος με "άριστα 10".

      Την ώρα που η μανικιουρίστ μου περνούσε το πρώτο χέρι της κοραλί βαφής, η αντίστροφη μέτρηση για τη μαμά είχε ήδη ξεκινήσει. Εγώ χάζευα το κινητό μου με το ένα χέρι σταθερό προς τη μεριά της και ξεφυσούσα από βαρεμάρα σαν κακομαθημένο κοριτσάκι βασιλικής οικογένειας ενώ η μαμά ανέπνεε πλέον τις τελευταίες της φορές.

      Από τη μέρα εκείνη ευχήθηκα πολλές φορές να με είχε παρασύρει ένα επιπόλαιο smart καθώς έβγαινα από το "ΙΡΙΔΑ SPA" επί της Βασιλίσσης Σοφίας. Να μη δει ούτε εμένα, ούτε το κακομαθημένο κοραλί νύχι και να με πάρει μαζί του στην πρώτη εύκαιρη νησίδα. Έτσι δε θα είχε χρειαστεί να είμαι εκεί και να δω αυτές τις ατημέλητες σαλάτες από χοντροκομμένο λάχανο που κάποιος τόλμησε να βάλει στα μπολ της μαμάς, ούτε θα είχε χρειαστεί να αντικρίσω τον πατέρα μου με αυτό το τσαλακωμένο πουκάμισο.

      Ήμουν όμως τελικά εκεί. Αποχαιρέτησα τη μαμά με επίσημα κοραλί νύχια που απειλούσαν να κρατήσουν "σίγουρα τρεις εβδομάδες". Και κατάλαβα πόσο αστεία λέξη είναι το "ημιμόνιμο". Η μαμά δεν ήταν ημιμόνιμα απούσα, είχε προφανώς φύγει για πάντα.